De keuze…

Column voor Parent for Life, een parent community van Planet Polaris.
Ouders voor ouders.
Join the community: https://www.facebook.com/parentsforlife.eu/

 

Een appartement in Nieuw-Oostende. 2025.
Mark had er genoeg van en ging zijn tanden poetsen.  Alles om even weg te zijn van het gesprek. In zijn hoofd klonk “gesprek” als “gevecht”.  Sinds ze terugkwamen van het medlab hadden ze gediscussieerd.  Discussie veranderde in wrevel, wrevel boog zich om naar ruzie.  Roepen en brullen in naam van de liefde.  Hij poetste traag en gestadig want elke beweging bracht hem sneller terug naar zijn tegenstander in dit debacle.  Alle woorden waren al geroepen, het enige wat hij kon doen is zijn voet neerzetten als “man-in-huis”.  Marc stopte even met poetsen en tussen een mond vol schuim nam hij een seconde om zichzelf idioot te noemen.
Jessica lag nog op de zetel.  Ze had al minstens tien maal de telefoon willen nemen om naar haar moeder te bellen.  Maar wat was het punt.  In haar tijd werden kinderen nog geboren volgens de ouderwetser methode. Erin, ding-doen en dan kijken wat er later uit komt.  Alsof het één groot spel was.  Ze zou het niet snappen.  De aanstaande moeder keek naar de kabels die uit haar staken.  Aangesloten op het basisstation dat in haar vagina aangebracht was na de conceptie.  De tablet in haar hand gaf haar alle informatie die ze nodig had.  Was de vrucht gezond?  Waren alle parameters nog groen?  Dingen zoals dat.
De app stond nu al 6 uur op een “Valideren?” scherm.  Het knipperde gestaag, alsof het haar uitdaagde om er op te drukken.  Haar hand bewoog haast strelend over het apparaat.  Vier centimeter…drie…twee…..   “Wat ben je aan het doen?”
Ze schrok, haast vergeten dat Marc elk moment uit de badkamer kon komen.
“Niets” wierp ze hem toe, vergezeld van een koude blik.  “Ik verveelde me terwijl jij in de badkamer je waarschijnlijk stond af te trekken in onmacht”  Marc verstijfde.  Ze wist perfect hoe ze hem moest raken.  Het was de gewoonte dat er na het inbrengen van de unit geen gemeenschap meer kon plaatsnemen.  Seks was bewezen slecht te zijn voor de ontwikkeling van de vrucht namelijk.  Vijf maanden frustratie bouwden op, maar daar hadden de heren-professoren geen rekening mee gehouden natuurlijk.  “Wauw…gaan we die richting uit?”  Jessica zuchtte en probeerde iets rechter te zitten.  Ze wou gewoon de keuze maken en die fucking kabels kunnen verwijderen.  Ze moest al uren naar het toilet en eigenlijk wou ze gewoon gaan slapen en deze dag vergeten.  De dag dat zij als koppel de keuzes mochten maken die het leven van hun dochter zouden bepalen.
“Kijk…schat.”  Het laatste woord kwam er haast twijfelend uit. “…jij hebt mogen kiezen dat het een dochter zou worden.  Laat mij dan haar uiterlijk kiezen?  Hoe moeilijk is dat nu?  Ik weet toch hoe vrouwen er moeten uitzien zeker.”  Marc sprong terug op.  “Julie gaat er niet uitzien als een straathoer!”  Dubbele D cup?   Ben je niet goed snik?”  Jessica bleef kalm.  Ze had al geprobeerd terug aan te vallen met geroep en geschreeuw, misschien werkte argumenteren beter”
Haar hand nam even de zijne vast.  “Het is geen probleem.  We versterken haar rug en maken haar heupen groot genoeg zodat het niet opvalt.”  Ze wees even naar een stapel magazines op tafel.  “Ik heb gelezen dat je met tien tips voor het perfecte kind alles kan tweaken.  Laten we dat doen?”
Hij schudde het hoofd in ongeloof.  “Ik snap dat jij dit wil omdat jij gewoon geboren bent en vastzit met…dat lichaam..en.”  Hij zag onmiddellijk dat hij te ver gegaan was.  Jessica werd lijkwit en het leek haast alsof ze geen lucht meer kreeg.
“Vuile klootzak!” brulde ze uit en gooide alles wat ze kon vinden naar haar echtgenoot’s hoofd. Een tas, een bord…een tablet.  Marc ontweek het meeste en beschermde zijn gezicht in reflex. Het apparaat landde op de hoek van de koffietafel.  Een harde krak was hoorbaar. Het koppel werd stil en keken samen in afgrijzen naar het toestel.  “Keuze gemaakt” kwam een synthetische stem droog te zeggen.  Jessica voelde een kleine pijnscheut in haar buik.  In uiterste paniek probeerde ze nog aan de kabels te trekken, maar het was te laat.
“Julie….verwijderd.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: